|
De eerste week na de operatie was behoorlijk zwaar, toch zou dit mij niet weerhouden er zo weer voor te gaan!! Na die week is het alleen maar steeds beter gegaan en ben ik goed opgeknapt.
Als je de mogelijkheid krijgt om geopereerd te worden is dit zeker het overwegen waard, helemaal als ik zie wat ik ervoor terug gekregen heb. Voorheen had ik dagelijks last van de epilepsie, maar sinds de operatie is mijn leven totaal veranderd. Nu ben ik aanvalsvrij!!
Hieronder kunnen jullie het verslag lezen dat ik tijdens de ziekenhuisopname gemaakt heb. Woensdag 27 Augustus 2008 Om 9 uur vanmorgen zaten we in de auto op weg naar het VUmc in Amsterdam, waar ik om 10.45 uur opgenomen werd. Deze dag volgden er nog een aantal laatste onderzoeken en gesprekken. Allereerst is er een nieuwe MRI gemaakt (die Dr Baayen moest gebruiken tijdens de operatie), daarna zijn er nog wat kleine neurologische testen gedaan en is er bloed afgenomen. ’s Middags kwamen Michael en mijn ouders gelukkig langs, het aftellen was nu echt begonnen!
Om half zeven hadden we nog een laatste gesprek met Dr Baayen en een tweede neurochirurg die samen mijn operatie zouden uitvoeren. Hierin werd nogmaals kort ingegaan op de gang van zaken rondom de operatie. Mijn haar hoeft er niet af, maar wel moet ik het dan dagelijks goed wassen met Betadineshampoo, vanavond moest ik hier mee starten. Daarna ben ik lekker naar bed gegaan, morgen is het dan eindelijk zo ver! Om 7.30 uur word ik opgehaald. Donderdag 28 Augustus 2008
Zoals verwacht was ik vanmorgen erg vroeg wakker. Omdat ik niet meer kon slapen ben ik om 6.00 uur mijn bed maar uitgegaan om voor de laatste keer voor de operatie mijn haren te wassen met de betadineshampoo. Om 7.00 uur waren Michael en mijn vader er weer, samen hebben we het laatste half uur zitten wachten. Zij waren op van de zenuwen, ik keek er alleen maar heel erg naar uit (net zoals ik eigenlijk al die tijd al had gedaan). Om 7.30 moest ik mij snel nog even omkleden, ik kreeg steunkousen aan en moest het operatiehemd aantrekken. Daarna werd ik opgehaald en naar de OK gereden.
8.00 uur begon de operatie en om 15.30 uur kregen mijn ouders eindelijk het verlossende telefoontje. Op dat moment waren ze nog druk bezig met de laatste hechtingen, daarna zou ik naar de uitslaapkamer gaan om na ongeveer één uur naar de Mediumcare verplaatst te worden. Dr Baayen zei dat hij erg tevreden was en er vrij zeker van is dat ze met het verwijderen van zo'n groot deel van de rechter slaapkwab de epilepsiebron helemaal weg hebben gehaald. Mijn ouders en Michael zijn meteen naar het ziekenhuis toegekomen waar zij mij versuft en huilend van de pijn aantroffen (zelf weet ik hier niets meer van). Ik kreeg morfine om de pijn weg te nemen.
Om 19.00 uur kwam Dr Baayen nog eens langs omdat de verpleging niet helemaal tevreden was over de neurologische testen, aan de linkerkant reageerde ik te traag. Toen hier na een uur nog geen verbetering in was werd er een CT-scan gemaakt. Gelukkig was er geen bloeding te zien. Wel konden zij zien dat er in het "lege gedeelte" in mijn hoofd zich lucht gevormd had, waar normaal vocht hoort te zitten. Dit veroorzaakte bij mij de verminderde kracht aan de linkerkant en de hevige hoofdpijnen. De komende nacht werden de testjes steeds herhaald.
Vrijdag 29 Augustus 2008
Na een nacht vol testen en nog steeds hevige hoofdpijn en veel spugen was er toch een positief bericht, de kracht in de linkerkant was weer toegenomen. Wel had ik last van slecht zicht aan de rechter kant, dit kan een complicatie zijn. Achter het hersenvlies lopen de fijne oogzenuwen en ondanks dat de chirurg daar erg uitkijkt kunnen deze toch geïrriteerd raken. De ervaring is dat dit meestal in de loop van de weken hersteld (bij mij was dit ook het geval binnen een paar dagen).
Omdat de morfine ondanks de erg hoge dosering niets uithaalde is dit vervangen door een andere morfine. Mijn ouders hadden maar weinig contact met me, ik wilde alleen maar pijnstilling en rust.
Zaterdag 30 Augustus 2008
Vandaag had ik nog steeds nergens zin in. Zolang ik stil op mijn linkerkant bleef liggen, ging het met de pijn het beste. Wel is het verband eraf gehaald en is de wond schoongemaakt, een douchebeurt (zoals eigenlijk de bedoeling was) wilde de verpleging mij nog niet aandoen. De zwelling aan de rechterkant was iets gezakt waardoor mijn rechteroog dicht ging zitten, maar dit is iets dat na een paar dagen vanzelf weer wegtrekt. Daarnaast had ik ook nog steeds niet gegeten, door de morfine was ik erg misselijk en kreeg ik geen hap door mijn keel.
Om 18.00 uur werd besloten dat ik aan de zuurstof ging. Het toedienen van pure zuurstof kan ervoor zorgen dat de lucht in mijn hoofd (stikstof) wordt vervangen door de zuurstof, waardoor de pijn zou afnemen. Dit leek ook vrij snel een beetje resultaat te hebben.
Zondag 31 Augustus 2008
Vannacht zijn ze toch weer met de medicatie gestart. De zuurstof leek eerst zijn werk te doen, maar vannacht werd de pijn toch weer erger. Wat ik zelf erg lekker vond was om een ice-pack tegen mijn hoofd te hebben, de kou die hier vanaf kwam verzachte de hoofdpijn iets. Vanmorgen had ik wel voor het eerst zin om te gaan douchen, maar omdat ik nog niet sterk genoeg was zijn mijn haren op bed gewassen. Toen mijn ouders en Michael vanmiddag langskwamen troffen zij ineens een heel andere Colinda aan. Ik zat rechtop in bed en had weer volop praatjes. De zwelling aan de rechterkant nam eindelijk iets af, en mijn ogen waren ook weer open. Wel deed mijn kaakgewricht nog zeer, waardoor ik mijn mond niet zover open kreeg. Niet zo gek natuurlijk want precies daarboven zaten ook krammetjes, dus daaronder zijn ze ook geweest tijdens de operatie.
Vanavond zijn mijn ouders en Michael weer op bezoek gekomen, toch leek het nu weer slechter te gaan. De hoofdpijn was weer heviger en het eten ging ook nog steeds niet goed. Met moeite had ik een half bekertje bouillon gedronken en een hapje beschuit gegeten.
Toen het bezoekuur was afgelopen wilde ik alsnog heel graag onder de douche. Met een beetje hulp mocht dit gelukkig.
Maandag 1 September 2008 De nacht is goed verlopen, ik was nog niet pijnvrij maar wel helder. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes vooruit. Vanmiddag heb ik met hulp weer lekker gedoucht, daarna was ik helemaal gesloopt. Het eten ging nog steeds moeizaam, maar het drinken ging nu gelukkig goed. Ook was ik nog steeds erg misselijk, maar daar kreeg ik medicijnen voor. Zoals iedere dag kwamen vandaag ook Michael en mijn ouders weer langs. Meer bezoek kon ik nog niet aan, maar ik vond het wel ontzettend fijn dat zij iedere dag naast mijn bed zaten.
Dinsdag 2 September 2008
Vandaag ben ik overgeplaatst naar het ziekenhuis bij mij in de stad, hiier lag ik dichtbij mijn familie en vrienden. De ambulance-rit erheen was een regelrechte ramp! Ik ben normaal al wagenziek, maar nu lig je ook nog eens plat en achterstevoren in de wagen. En alsof dat nog niet genoeg was stond er ook file waardoor hij de toeristische route nam. De onsmakelijke details zal ik jullie besparen! De misselijkheid en de hoofdpijn waren ook vandaag weer een probleem, met name omdat ik hierdoor niet echt kon eten. De neuroloog in dit ziekenhuis denkt dat mijn medicatie weer aangepast moet worden.
Woensdag 3 September 2008
Het ging nu al veel beter. Ik heb verschillende dingen gegeten, zonder misselijk te worden. Wel heb ik van de neuroloog een nieuwe morfine gekregen, omdat de vorige ook niet lang genoeg werkte (vooral 's nachts had ik erg veel pijn).
Vandaag ben ik voor het eerst naar de zitruimte van de afdeling gelopen, hier stond een computer. Ondanks dat het beeldscherm niet lekker aanvoelde voor mijn hoofd wilde ik graag even op mijn website kijken. Deze site had ik speciaal aangemaakt voor vrienden en familie, hier werden zij gedurende mijn opname op de hoogte gehouden door mijn ouders en konden zij ook persoonlijke berichtjes achterlaten. Na 20 minuten ben ik weer terug gegaan naar mijn kamer, ik was erg moe. Maar het deed mij erg goed om te lezen dat er zoveel mensen aan mij dachten en met mij meeleefden.
Donderdag 4 September 2008 Alles koste mij nog steeds erg veel energie, ik lag vooral veel te slapen. Maar de hoofdpijn was vandaag al zoveel dragelijker, de nieuwe medicijnen werkte goed!! De maaltijden gingen ook steeds beter. Ook ben ik voor het eerst alleen de afdeling afgegaan, even een frisse neus gehaald buiten bij de ingang van het ziekenhuis. Eenmaal weer boven ben ik nog even lekker achter de computer gaan zitten.
's Avonds had ik veel bezoek die zeker een paar uur zijn gebleven, het was zo gezellig en het ging ook eigenlijk best goed!!
Kortom: Ik merkte vandaag echt dat het de goede kant op ging!
Vrijdag 5 September 2008
Vandaag bleek dat ik gister iets te hard van stapel was gelopen. Ik had toch weer wat meer hoofdpijn dan de dag ervoor. Veel uit bed en aan de wandel, weer achter de computer, en veel bezoek. Mijn lichaam was vandaag duidelijk aan het protesteren, ik moest rustiger aan doen.
De neuroloog kwam mij aan het einde van de dag vertellen dat ik morgen naar huis toe mag!
Zaterdag 6 September 2008
Nadat ik alle kaarten en bloemen had ingepakt ben ik om 10.30 uur opgehaald uit het ziekenhuis. Eindelijk weer lekker naar huis!! Ondanks dat alles nog erg veel energie koste en ik dus snel moe was, voelde ik mij hartstikke goed!!
|
|
